bleek niet zo maar een boek te zijn. 

Het liet mij zien dat wandelen met je hond ook niet zo maar wandelen hoeft te zijn, maar momenten kunnen geven van rust en concentratie.

Zoals een hond volledig kan opgaan in een geur aan een takje, een polletje gras, zo kun jij volledig opgaan in de kleur of de speling van het zonlicht op een blad van een struik of de schors van een boom. 

Het geeft de gezamenlijke wandeling een veel dieper gevoel van tevredenheid en harmonie dan je ooit eerder hebt gevoeld. 

De meest waardevolle momenten van een wandeling zijn die momenten waarop je hond iets zegt of iets vraagt. Door goed te kijken, leer je zien en door goed te zien hoor je wat hij zegt. 

Het is minder gecompliceerd dan je denkt. Het is vaak al genoeg door te letten op die momenten waarop je hond contact met jou opneemt en die momenten te beantwoorden. 

De volgende stap is niet alleen te horen wat hij zegt, maar ook zelf zonder woorden te kunnen zeggen wat je wilt zeggen. Dat kan varieren van "kom maar bij mij", "ik heb het gezien" tot alle andere boodschappen die je wilt delen. 

Voor deze manier van communiceren - dikwijls aangeduid als telepathisch communiceren - bestaan diverse cursussen. Mijn ervaring is dat je ook simpel kunt beginnen door te ervaren of en hoe je boodschap begrepen wordt.