Mijn naam is Mathilde en dit is Goos.
|
Honden spelen in mijn leven een grote rol. Er waren tijden dat ik hevig naar een hond verlangde, maar niet kreeg. Mijn moeder vond honden lastig, te veel gedoe. Dan speelde ik in mijn fantasie met "mijn" hond en was ik toch een beetje blij.
Mijn eerste hond kreeg ik van mijn vader. "En hoe is het voor jou als je een eigen hondje krijgt?". Dit heeft mijn verdere leven bepaald. |
|
Later kwam onze boxer Bommel in ons leven. Mijn oudste zoontje was een peuter. Bommel, de hond die mijn zoontje van de verdrinkingsdood gered heeft. Mijn onvergetelijke trouwe en zorgzame hond. Oh Bommel, wat heb ik veel van jou geleerd.
De jongens waren zes en acht jaar toen Bommel op een dag niet samen met de kinderen thuis kwam. Dagen lang hebben wij gezocht, wanhopig gezocht. Hoe wij haar aantroffen en met wie, vertel ik in het boek "Het hondje van hun jeugd". Een ervaring die mijn kinderen en ik nooit meer vergeten.
De jongens waren zes en acht jaar toen Bommel op een dag niet samen met de kinderen thuis kwam. Dagen lang hebben wij gezocht, wanhopig gezocht. Hoe wij haar aantroffen en met wie, vertel ik in het boek "Het hondje van hun jeugd". Een ervaring die mijn kinderen en ik nooit meer vergeten.
|
En toen kwam jij, mijn Goos. De hond met wie ik de laatste jaren van mijn verblijf in Zwitserland gedeeld heb, die als geen andere hond deel is aan uitmaken van mijzelf. De hond met wie ik de reis naar Nederland gemaakt heb, terug naar het land dat ik lang geleden verlaten had. De hond die tegen mij zei "We gaan samen, dan is het toch goed?".
|
|
|
